پسر اسفندیار رحیم مشایی رئیس دفتر رئیس جمهور تا همین چند وقت پیش بیکار بوده است. برادر حمید بقایی معاون رئیس جمهور بیکار است. سه فرزند محمد رضا باهنر عضو ارشد فراکسیون اصولگرایان مجلس بیکار هستند. تا چند وقت پیش 4 فرزند لیسانسه آقای قرائتی رئیس نهضت سواد آموزی کشور نیز بیکار بودند. شاید باید به این فهرست اسامی فرزندان تعداد دیگری از مسئولین را اضافه کرد.

به گزارش شفاف؛ اینکه فرزند یک مسئول کشور بیکار باشد، عیب نیست و اشکالی به آن وارد نیست. اما به نظر می رسد که افتخار کردن به بیکاری فرزندان مسئولان و اعلام آنها با صدای بلند محل اشکال است.

برخی مسئولان کشور تا مشکلی از سوی مردم مطرح می شود می گویند ما هم همین مشکل را داریم! مردم می گویند هوای تهران آلوده است یکی می گوید من با این پست و مقامم به همراه خانواده ام در یکی از آلوده ترین نقاط تهران زندگی می کنیم! وقتی کسی می گوید فرزندان من بیکار هستند، مسئولی می گوید فرزندان خود من هم بیکار هستند!

به نظر می رسد برخی مسئولان محترم یک نکته اساسی را اشتباه گرفته اند. زندگی کردن در آلوده ترین نقطه تهران افتخار نیست. بیکاری فرزندان افتخار نیست. بلکه افتخار این است که مسئولی سرش را بالا بگیرد و با افتخار بگوید من تمام مطالبات شهرداری تهران را داده ام و با کمک مدیریت شهری کاری کرده ایم که دیگر در تهران هیچ نقطه آلوده ای وجود ندارد. افتخار این است که مسئولی بگوید به گونه ای برنامه ریزی کرده ایم که هیچ بیکاری در کشور وجود ندارد و فرزندان من هم شاغل هستند.

ساده زیستی و زندگی کردن به مانند مردم خوب است. اما مشکل مردم صرفا با ساده زیستی مسئولان حل نمی شود. مشکل مردم این نیست که فلان مقام دولتی در بالای شهر تهران زندگی می کند یا جنوب شهر. خواسته مردم این است که فاصله شمال و جنوب شهر کاهش پیدا کند و عدالت میان شمال و جنوب برقرار شود. مردم نمی خواهند مسئولان سوار خودروی بی کیفیتی مانند پراید شوند. میخواهند صنعت خودرو سازی را به جایی برسانند که بهترین کیفیت خودرو را تولید کنند.

مردم نمی خواهند مسئولان شبانه روز نان و پنیر بخورند. می خواهند کاری کنند که همه شهروندان این مملکت توان خوردن غذاهای مناسب را داشته باشند. مردم نمی خواهند مسئولان کشور لباس خوب نپوشند، می خواهند مسئولان کاری کنند که همه بتوانند لباس خوب بپوشند.

بنابراین اینکه عده ای می آیند و با افتخار می گویند فرزند فلان مقام بیکار است، اصلا توقع نداشته باشند مردم برای آنها سوت و کف بزنند. مردم وقتی سوت و کف می زنند و مسئولانشان را تشویق می کننند که درصد بیکاری جوانان کشور را به پایین ترین حد ممکن برسانند.